English version


Pracownia Dynamiki Układu Słonecznego i Planetologii
Centrum Badań Kosmicznych
Polskiej Akademii Nauk

Staff
Maria I. BŁĘCKA
Mirosław DENIS
Ryszard GABRYSZEWSKI
Joanna GURGUREWICZ
Wlodek KOFMAN
Małgorzata KRÓLIKOWSKA-
SOŁTAN
Daniel MÈGE
Hans RICKMAN
Sławomira SZUTOWICZ
Paweł WAJER
Natalia ZALEWSKA
Krzysztof ZIOŁKOWSKI

PhD Students
Magdalena WILSKA
Tomasz WIŚNIOWSKI
Kamil WÓJCIKOWSKI


Wspomnienie o Profesorze
Grzegorzu Sitarskim



Publikacje
201520142013
201220112010


Catalogue of long-period comets (in English)

MOID (in English)

LHB - materiały z konferencji
w Krakowie (2013)


O kometach – popularnie
Główne kierunki badawcze

fizyka planet, fizyka komet, dynamika Układu Słonecznego


Tematyka badawcza
  • Atmosfery kometarne: modelowanie linii radiowych dla anizotropowego rozkładu molekuł w komie kometarnej z uwzględnieniem procesów zderzeniowych oraz promienistych. Analiza transferu promieniowania w zakresie optycznym i radiowym.
  • Jądra kometarne: badanie ewolucji struktury jąder kometarnych oraz zmian aktywności komet w powiązaniu ze zmianami ich orbit i orientacji osi rotacji; planowanie obserwacji w ramach misji ESA/Rosetta; kometarne agregaty pyłowe.
  • Atmosfery planetarne: analiza transferu promieniowania w zakresie widzialnym i podczerwieni. Symulacje numeryczne transmisji i radiancji atmosfer zawierających gazy, aerozole i pył; wpływ własności optycznych powierzchni planet – modelowanie i analiza laboratoryjnych pomiarów reflektancji i emisyjności.
  • Geologia planetarna: tektonika i mineralogia powierzchni Marsa; analogi marsjańskie; geologia Merkurego.
  • Fizyka powierzchni ciał Układu Słonecznego: termodynamika i mechanika ośrodków porowatych i ziarnistych ze szczególnym uwzględnieniem metod wyznaczania stałych materiałowych – prace teoretyczne i eksperymentalne;
    badania z zakresu nauk technicznych związane z eksperymentami kosmicznymi.
  • Dynamika małych ciał Układu Słonecznego: badanie wpływu efektów niegrawitacyjnych na dynamikę komet z uwzględnieniem zmian orientacji osi rotacji, niejednorodnej aktywności powierzchniowej, zmian tempa produkcji gazu; przewidywanie zderzeń małych ciał Układu Słonecznego z planetami (Potentially Hazardous Asteroids); modelowanie dynamiki naturalnych quasi-satelitów Ziemi; modelowanie pływowych rozpadów obiektów protokometarnych.
  • Dysk Rozproszony i Obłok Oorta: obserwowane maksimum Oorta a pochodzenie rzeczywistych komet bliskoparabolicznych; symulacje Monte Carlo pojawiania się komet z Obłoku Oorta we wnętrzu Układu Słonecznego i ich ewolucja orbitalna pod wpływem perturbacji planetarnych; symulacje ewolucji Dysku Rozproszonego i jego związków z Obłokiem Oorta.
Udział w eksperymentach kosmicznych

Ostatnia aktualizacja strony: 2 września 2015